Diğer yandan bunun, seçimler dahilinde kişiyi, kişiliği, şahsiyeti oluşturduğu düşüncesini ve bunların yıkımının şahsiyeti silikleştireceğini belirtmeniz ne kadar yerinde olmuş. Beni etkileyen kısmın bu olduğunu söylemeliyim. Hayatta bulunduğumuz yer her zaman seçimlerimizle kazandıklarımızdan ibaret değil. En azından Nevra unutmayı seçmiş olmamalı. Bu seçim ona mı kalmıştı ki? Küçük zihinlerin olayları böylesine büyülü yok edişleri oluyor psikiyatri içerisinde. Bunu deşmek şahsiyete de müdahaledir diyebilirim yalnız artık, sözlerinizin ardından.

Son olarak başta söylediğim sözün etkisiyle yani ölümle bitirmek istiyorum. Ölüyor olmanın en korkutucu yanı yaşamamaktan ziyade unutulmak diye düşünüyorum. Bir fanilik alameti gibi de görülebilir unutulmak. Lakin içimizdeki “tanrı parçacığı” yahut “üflenen ruh” unutulmaya direniyor gibi geliyor bana. Yani buradan çıkacağım yer, insanın unutmaya karşı direnç göstermesi en başta kendi doğasının gereği olabilir. Unutmamanın yahut hatırlamanın bize ne getirdiğine gelince tıkanıp kalıyor gibiyim. Daha mı iyi oluyorum? Sanırım hayır. Ama daha güçlü oluyor olabilirim. Buna değer diye düşünüyorum yine de. Nevra’nın hatırlamasının karşılığı bir hiç olarak elimize düştü. Tek kazanç, biz seyircilerin “şaşırmış yüzleri” oluyor olmalı.

Kaleminize sağlık.